REQUIEM για τον Αλέξη Αναστασίου από τον Βύρωνα Γ Πολύδωρα

Έχασα έναν καλό μου φίλο. Έναν αδερφό. Τον Αλέξη Αναστασίου. Τον ακρίτα Θεσπρωτό. Τον βιγλάτορα της Μουργκάνας. Τον παραπλέοντα και περιπολούντα με ένα βαρκάκι με ιστίο στις Θεσπρωτικές ακτές, από τη Σαγιάδα, τον κόλπο της Ηγουμενίτσας μέχρι την Πλαταριά και τα Σύβοτα (του Θουκυδίδη). Μόνος του, σαν τον Τάλω της Κρήτης. Άγρυπνος, ανύστακτος, άοκνος εκείνος να φυλάει. Μια σκοπιά, μια περιπολία ήταν η ζωή του όλη. Σαν τότε που υπηρετούσα εγώ στο Τάγμα Φιλιατών, στο ΣΓ Ηγουμενίτσας, και φύλαγα σκοπιά στο Γκελίλ, πέρα από την Πόβλα. Τότε που κατά συνείδησιν αυτοπολιτογραφήθηκα αμετάκλητα Θεσπρωτός. Τόσο πολύ αγάπησα τον τόπο και τους ανθρώπους εκεί. Ένας από αυτούς ήταν ο Αλέξης Αναστασίου. 

Τον γνώρισα τότε, κάπου στα Πλατάνια, στην παραλία της Ηγουμενίτσας, στο ουζερί του Κερκυραίου Ασπιώτη συγκεκριμένα. Τα είπαμε, όπως