Παραμυθιά: Γυναικείος Αγροτικός Συνεταιρισμός «Οι Σουλιώτισσες» Χρώμα παράδοσης από τις Σουλιώτισσες

Το δικό του άρωμα σκορπά ο Γυναικείος Αγροτικός Συνεταιρισμός «Οι Σουλιώτισσες», δίνοντας ταυτόχρονα χρώμα στην Παραμυθιά. Το βραδάκι, που τις επισκεφτήκαμε, τις… πιάσαμε εν ώρα δουλειάς. Με τους πλάστες στα χέρια και βουτηγμένες στο αλεύρι, άνοιγαν φύλλο, έτσι ακριβώς όπως έκαναν οι μανάδες και οι γιαγιάδες τους, ετοιμάζοντας τις πεντανόστιμες πίτες τους για την επόμενη μέρα. 
Το κατάστημα, που διατηρούν, διαθέτει γλυκά του κουταλιού όλων των φρούτων της περιοχής, μπισκότα, κουλούρια, σιροπιαστά παραδοσιακά, τραχανάδες, αλλά κυρίως πίτες. Οι κάθε λογής πίτες ήταν αυτές που

Συνέντευξη: Ο σουλιώτης 14χρονος που αγαπάει την παράδοση (ΦΩΤΟ)

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό STEP στο τεύχος Ιανουαρίου.

Ο Χρήστος Φράγκος είναι ένας μαθητής, 14 ετών.  Ένας  καλός μαθητής. Που ζει σε ένα χωριό του Σουλίου, την Φροσύνη. Όλα αυτά είναι στοιχεία που μπορεί κανείς να συναντήσει σε πολλές περιπτώσεις. Αυτό που κάνει τον Χρήστο να διαφέρει είναι η αγάπη του για την παράδοση. Μια αγάπη που την δείχνει έμπρακτα. Κάνοντας κάτι που μάλλον κανένας συνομήλικος του δεν κάνει. Ή για να είμαστε πιο ακριβής, είναι κάτι που το κάνουν άνθρωποι μιας άλλης ηλικίας.

Ο Χρήστος Φράγκος λοιπόν, συγκεντρώνει παλιά αντικείμενα και έχει δημιουργήσει ένα λαογραφικό μουσείο στο υπόγειο του σπιτιού του. Το περιοδικό Step μαθαίνοντας για τον Χρήστο δεν δίστασε καθόλου. Είπαμε, το περιοδικό Step αναδεικνύει τα θετικά του τόπου, πως λοιπόν δεν θα έκανε μια συνέντευξη με τον Χρήστο Φράγκο.

Πότε ξεκίνησες να συγκεντρώνεις τα αντικείμενα και τι είδους είναι;

Ξεκίνησα πριν από τρία χρόνια. Τα περισσότερα από τα αντικείμενα ήταν του παππού μου και της γιαγιά μου και κάποια άλλα μου τα έχουν δώσει κάτοικοι του χωριού. Έχω συγκεντρώσει πιάτα, ρόκες, δοχεία, βαρέλια για νερό, διάφορα εργαλεία, ξιφολόγχες, παγουράκια, δρεπάνια, ζυγαριές, σκάφες, κουζινικά, γεωργικά αντικείμενα, παιδική κούνια κ.α.

Ποιο ήταν το κίνητρο σου;

Είχα καταρχήν ένα παράδειγμα από την οικογένεια μου. Ο θείος μου, πριν φύγει από το χωριό, πριν 30 χρόνια, είχε ξεκινήσει να