Στα
νοτιοανατολικά της Θεσπρωτίας, ένας φιδίσιος δρόμος οδηγεί σε μια ορεινή, άγρια
και απόκρημνη περιοχή όπου από τον 16ο αιώνα είχαν κτιστεί κάποια
χωριά τα οποία τα κατοίκησαν άνθρωποι που έμειναν στην ιστορία για την
γενναιότητα τους αλλά και για τον αδούλωτο χαρακτήρα τους. Είναι τα χωριά του
Σουλίου.
Σήμερα
υπάρχουν πέντε χωριά που ονομάζονται και Σκάπετα Σουλίου, Σκάπετα από το ρήμα
σκαπετάω που σημαίνει ξεπερνώ την κορυφή του υψώματος και χάνομαι πίσω από
αυτήν, δραπετεύω, διαφεύγω.
Αυτά
τα χωριά θέλαμε να επισκεφτούμε θεωρώντας ότι η εποχή της άνοιξης είναι η
καλύτερη για τέτοιου είδους εκδρομές. Είναι όμως και απρόβλεπτη. Από την
προηγούμενη μας είχε προειδοποιήσει πως οι ζεστές και ηλιόλουστες μέρες που
φώτιζαν τα χρώματα της Άνοιξης δεν θα συνεχιζόταν για πολύ. Μία μπόρα ήταν το
πρελούντιο για αυτό που θα ακολουθούσε την επομένη που ήταν η μέρα της
προγραμματισμένης εκδρομής μας. Το ουράνιο τόξο που φάνηκε στον ουρανό ήταν
όμως το









